نيا 27 دي ماه 86

در خوانش جستار پيشين يك تن از دوستان شيعه كيش مرا به دروغ گويي متهم نموده و با درخواستِ«رو كردن»منابع به چالش كشانده اند من نيز براي اين كه خود را از اين اتهام وارهانم منبع نوشته ها را در زير رو مي كنم تا بهانه اي در كار نباشد.

از سخنان آن حضرت عليه السلام است به عمربن خطاب، هنگامي كه براي رفتن خود به جنگ با اهل ايران با آن بزگوار مشورت نمود.

(مورخين در زماني كه امام عليه السلام اين سخنان را فرموده اختلاف دارند:بعضي گفته اند درباره ي جنگ قادسيه بوده كه موضعي است نزديك كوفه از سمت مغرب به طرف صحرا و اين جنگ در سال چهارده از هجرت واقع شده ،چون عمر با مسلمانان براي رفتن خود به جنگ مشورت نمودامام عليه السلام او را از رفتن نهي فرمود،پس سعد بن ابي وقاص را سردار لشگر گردانيد كه با هفت هزار نفر وارد كار زار شدند و يزدگرد شهريار ايران هم رستم فرخ زاد را با لشگر بسياري به جنگ آنان فرستاد بالاخره لشگر اسلام غلبه يافته و رستم را با بسياري از لشگرش به قتل رسانده و فتح و فيروزي به دست آوردند و بعد از آن مسلمين و سعد به سمت مداين رفته داخل ايوان كسري شدند و آن چه در آن جا بود به يغما بردند و يزدگرد از آن جا فرار كرد.و برخي گفته اند درباره ي جنگ نهاوند بوده كه شهري است نزديك همدان، و مجمل اين واقعه اين است:يزدگرد پادشاه ايران لشگر بي شماري در شهر نهاوند به سپهسالـاري فيروزان گرد آوردند تا به جنگ لشگر اسلام قيام نمايد ،عمار ياسر كه در آن وقت حاكم كوفه بود چون آگاهي يافت نامه اي به عمر نوشته به او خبر داد،عمر اصحاب را گرد آورده براي رفتن خود به اين كارزار مشورت نمود ، هر كس راي و انديشه ي خويش را اضهار مي داشت ، عثمان گفت به همه ي مسلمانان شام و يمن و مكه و مدينه و كوفه و بصره بنويس تا براي جنگ حاضر شوند و خود نيز به همراهي ايشان حركت نما ،اميرالمومنين عليه السلام فرمود صلاح نيست از مدينه حركت كني، چون اين شهر مركز مملكت اسلام است ، و نيز صلاح نيست كه لشگر از شام بخواهي ، چون شهر ي كه به سختي به تصرف در آمده سزاوار نيست از لشگر تهي ماند ، مبادا هرقل پادشاه روم آگاه شده از كمين بيرون آمده دوباره آن جا را به تصرف در آورد ،عمر گفت يا علي پس دستور چيست؟ فرمود راي اين است كه تو در مدينه مانده مرد دليري را امير لشگر نموده به جنگ ايراني ها بفرستي و اگر هم مغلوب شده شكست بخورند تو در جاي خود مانده دوباره لشگر آماده مي سازي و براي سرداري لشگر اسلام نعمان بن مقرن لياقت دارد ، عمر اين راي اختيار نموده نامه اي به نعمان كه در بصره بود نوشت و او را مامور نمود كه به سپهسالـاري لشگر اسلام به جنگ ايراني ها برود ، و نعمان چون نامه خواندبا زياده از سي هزار نفر مرد جنگي روانه ي نهاوند شد و پس از زد و خورد بسيار آخرالـامر فتح نصيب مسلمانان شد و اين جنگ را مسلمانان فتح الفتوح ناميده اند.و يزد گرد فرار كرد، خلاصه از جمله فرمايش هاي امام عليه السلام هنگام مشورت با عمر يه آن حضرت اين است):ياري نمودن و خوار كردن اين امر(دين مقدس اسلام از ابتدا)به انبوهي و كمي لشگر نبوده است( تا ازبسياري لشگر كفار و كمي سپاه خود بهراسيم)و آن دين خداست كه آن را ( بر ساير اديان) پيروز ي داده و لشگر خداست كه آن را كه آن ها را مهيا ساخته و كمك فرموده تا آن كه رسيده به مرتبه اي كه بايد برسد و آشكار

گرديده جايي كه بايد آشكار گردد، و ما به وعده از جانب خدا منتظريم( در قرآن كريم س24ي55مي فرمايد وعد الله الذين امنو منكم و عملو الصالحات ليستخلفنهم في الارض كما استخلف الذين من قبلهم وليمكنن لهم دينهم الذي ارتضي لهم لييدلنهم من بعد خوفهم امنا.يعني خدا به كساني از شما كه ايمان آورده و گرويدند و كارهاي شايسته كردند وعده داده است كه زمين كفار و شهرهاي ايشان را به تصرف ايشان در آورد ، چنان كه پيش از آنان بني اسرائيل را در زمين شام و مصر مسلط گردانيد،و وعده داده است كه دين پسنديده و برگزيده براي ايشان استوار گرداند، پس از خوف و ترس از كفار به آنان امنيت و آسودگي عطا فرمايد)و خدا به وعده ي خود وفا كرده لشگرش را ياري مي فرمايد.( پس راي خود را براي نرفتن عمر به كازار از روي برهان چنين بيان فرمود)و مكان زمامدار دين و حكمران مملكت مانند رشته ي مهره است كه آن را گرد آورده به هم پيوند مي نمايد ، پس اگر رشته بگسلد مهره ها از هم جدا شده پراكنده گردد و هر گز همه ي آن ها گرد نيامده است ( تو اگر از مدينه بيرون روي فساد و تباه كاري رخ داده و جمع مسلمين پراكنده مي شود . پس از آن براي رفع نگراني عمر از جهت كمي لشگر و بسياري سپاه دشمن مي فرمايد:)اگرچه امروز عرب اندك است ، ليكن به سبب دين اسلام و( غلبه ي آن بر ساير اديان) بسيار است ، و به جهت اجماع و يگانگي ( كه نفاق و دورويي در آن ها راه ندارد ) غلبه دارند

تو مانند ميخ وسط آسيا (ساكن و بر قرار باش) ، و آسياي جنگ ات را به وسيله ي عرب بگردان ( در تجهيز و آراستگي و انتظام ايشان بكوش)و آنان را به آتش جنگ در آور و خود به كارزار مرو زيرا اگر تو از اين زمين (مدينه ي طيبه پايتخت اسلام) بيرون روي عرب از اطراف و نواحي آن ( فرصت به دست آورده ) عهد با تو را شكسته فساد و تباه كاري مي نمايند (از زير بار اطاعت و پيروي تو گردن مي كشند،و رشته ي نظم مملكت از هم گسيخته مي شود ) تا كار به جايي مي رسد كه حفظ و نگهباني سر حد ها كه در پشت سشر گذاشته اي نزد تو از رفتن به كازار مهم تر مي گردد ( خلاصه چون بيرون روي بيم آن هست كه اعراب فتنه و آشوب بر پا نموده و در نظم مملكت اخلال كنند به حدي كه اهميت تدبير در آن كار بر تو از تدبير جنگ با كفار بيشتر گردد، و ديگر آن كه اگر تو وارد كارزار شوي و ايراني ها تو را ببيند مي گويند اين پيشواي عرب است ( كه به جز او براي آن ها پيشوايي نمي باشد. اگر او را از بين ببريد (به قتل رسانيد)آسودگي خواهيد يافت، و اين انديشه حرص ايشان را بر (جنگ با تو)و طمع شان را در نابود كردن تو سخت تر و زيادتر مي گرداند و (چون از جمله پرسش هاي عمر از آن حضرت اين بود كه گفت: ايراني ها تصميم گرفته

اند كه به مسلمين هجوم آورده با ايشان بجنگند و اين تصميم آن ها دليل انبوهي سپاه و قوت و توانايي شان مي باشد، و من كراهت دارم از اين كه آنان پيش جنگ شوند،امام عليه السلام مي فرمايند:)اما آن چه تو راجع به آمدن ايراني ها به جنگ مسلمين ياد آوري نمودي پس باكي نيست زيرا خداوند سبحان از آمدن ايشان بيش از تو كراهت دارد و او تواناتر است به برطرف نمودن آن چه كه از آن كراهت دارد و به آن راضي نيست و اما آن چه راجع به بسياري عدد ايشان ذكر كردي پس (آن هم نگراني ندارد، زيرا)پيش از اين ( در زمان حضرت رسول و صدر اسلام با كفار)به بسياري لشگر جنگ نمي كرديم ، بلكه به كمك و ياري خداوند متعال مي جنگيديم ( اكنون از كمي لشگر نگران مباش ، حق تعالي ما را ياري فرموده بالـاخره فتح و پيروزي را از آن ما مي گرداند.

از نامه هاي آن حضرت است به زياد بن ابيه هنگامي كه در حكومت بصره قائم مقام و جانشين عبدالله بن عباس بود و عبدالله آن هنگام از جانب امير المومنين عليه السلام بر بصره و شهرهاي اهواز و فارس و كرمان حكم فرما بود (كه در آن او را از خيانت به بيت المال مسلمانان منع كرده مي ترساند،و اين كه او را زياد بن ابيه؛ زياد پسر پدرش ناميده اند براي آن است كه پدرش معلوم نيست، او ادعا مي كرد كه ابو سفيان پدرش بوده و ابوسفيان هم او را در مجلس عمر بن خطاب پسر خود خواند ، چنان كه در شرح نامه ي چهل و چهارم بيان مي شود، مادرش سميه كه مادر ابي بكره هم بود به زنا دادن شهرت داشت، گفته اند: عايشه اول كسي است كه او را ابن ابيه خواند):و من سوگند ياد مي كنم به خدا،سوگندي از روي راستي و درستي اگر به من رسد تو در بيت المال مسلمانان به چيزي اندك يا بزرگ خيانت كرده و برخلاف دستور صرف نموده اي بر تو سخت خواهم گرفت چنان سختگيري كه تو را كم مايه و گران پشت و ذليل و خوار گرداند( تو را از مقام و منزلت بركنار نموده آن چه از بيت المال اندوخته اي مي ستانم به طوري كه درويش گرديده و توانايي كشيدن بارمونه و روزي عيال نداشته و پيش مردم خوار و پست گردي)و درود بر آن كه شايسته ي درود است.

تاريخ طبري

ص 1824

شگفتي كند از جامه ها و زيور و شمشير خسرو و امثال آن ، بر آن بيافزود با چيزها كه ديدن آن براي عربان خوشايند بود از خمس به كسان چيز داد و پس از تقسيم ميان كسان و برداشت خمس فرش به جا ماند كه تقسيم آن ميسر نبود به مسلمانان گفت:«موافقيد كه چهار خمس آن را به دلخواه واگذاريم و آن را پيش عمر فرستيم كه هر چه خواهد كند كه تقسيم آن ميسر نيست و پيش ما اندك مي نمايد و در نظر مردم جلوه مي كند؟

گفتند:« آري براي خدا چنين كن»

سعد فرش را بر اين قرار فرستاد.فرش شصت ذراع در شصت زراع بود يك پارچه، به اندازه ي يك جريب كه در آن را هاي مصور بود و آب نماها چون نهر ها، و لابه لاي آن همانند مرواريد بود و حاشيه ها چون كشتزار و سبزه زار بهاران بود،از حرير بر پودهاي طلا كه گل هاي نقره و امثال آن داشت.

وقتي فرش را پيش عمر آوردند. از خمس به كسان چيز داد و گفت:«از خمس ها به همه ي جنگاوراني كه حضور داشته اند يا ميان حصول دو خمس كوشا بوده اند بايد داد و گمان ندارم از خمس بسيار داده باشند آن گاه خمس را به مصارف آن تقسيم كرد و گفت:« درباره ي اين فرش چه راي مي دهيد ؟».

جماعت هم سخن شدند و گفتند:«اين راي به تو گذاشته اند راي تو چيست؟»

اما علي گفت:« اي امير مومنان، كار چنان است كه گفتند اما تامل بايد كه اگر اكنون آن را بپذيري فردا كساني به دستاويز آن به ناحق چيزها بگيرند».

عمر گفت :«راست گفتي و اندرز دادي» و آن را پاره پاره كرد و به كسان داد. 

بن عمير گويد:مسلمانان در جنگ مداين بهار كسري را گرفتند كه سنگين بود و نتوانسته بودند ببرند،آن را براي زمستان كرده بودند كه گل و سبزه نبود و چون مي خواستند مي خواري كنند، بر آن مي نشستند كه گويي در باغي بودندفرشي بود شصت در شصت در شصت زمينه از طلا بود و زينت آن نگين ها و ميوه ي آن جواهر ابريشم و برگ ها از ابريشم و آب طلا بود عرب آن را قطف مي گفتند.

گويد: و چون سعد غنائم را تقسيم كرد فرش بماندكه تقسيم آن ميسر نبود،پس مسلمانان را آورد و گفت : « خداوند دست هاي شما را پر كرد تقسيم اين فرش مشكل است و كس تاب خريدن آن ندارد راي من اين است كه آن را به امير مومنان واگذاريد كه هر خواهد كند» و چنان كردند.

گويد: و چون فرش را در مدينه پيش عمر بردندخوابي ديد و و كسان را فراهم آورد و حمد و ثناي خدا كرد و درباره ي فرش راي خواست و قصه ي آن را بگفت بعضي ها گفتند آن را بگيرد ، بعضي ديگر به نظر او واگذاشتندبعضي ديگر راي مشخص نداشتند علي كه سكوت عمر را ديد برخاست و نزديك او رفت و گفت: چرا علم خود را جهل مي كني و يقين خود را به مقام شك مي بري؟از دنيا جز آن نداري كه عطا كني و از پيش برداري يا بپوشي و پاره كني و بخوري و ناچيز كني»

گفت:«راست گفتي» و فرش را پاره كرد و ميان كسان تقسيم كرد. يك پاره ي آن به علي رسيد كه به بيست هزار فروخت و از پاره هاي ديگر بهتر نبود.

سعيد گويد:آن كه خمس مداين را برد بشير بن خصايه بود و آن كه خبر فتح را برد حليس بن فلان اسدي بود: متصدي ضبط عمرو بود و متصدي تقسيم سلمان بود.

: وقتي فرش را تقسيم كردند كسان در فضيلت جنگاوران قادسيه بسيار سخن كردند عمر گفت: «اينان اعيان و برجستگان عرب اند كه دين و بزرگي را با هم دارند رزم آوران جنگ هاي پيش اند و جنگاوران قادسيه.»

گويد وقتي زيور و لباس بار و ديگر لباس هاي خسرو را كه لباس هاي متعدد داشت و براي هر مقامي مناسب بود پيش عمر آوردند گفت:«محلم را پيش من آريد.»

قرظه از جانب علي [ع] والي كوفه شده بود ، و همان جا نيز وفات يافت و علي بر وي رضي الله عنه بر وي نماز گزارد.

علي[ع] يزيد بن حجبه بن عامر بن تيم الله بن ثعلبه بن عكابه را ولايت ري و دستبي داد. در خراج آن ديار، كسري پديد آمد،علي[ع]، يزيد را به زندان افكند.

علي بن ابي طالب رضي الله عنه گفت:« از شما هر كس كه از جنگ با معاويه كراهت دارد عطاء خود بستاند و به جنگ ديلميان رود.» هم او گويد : چهار هزار يا پنج هزار مرد از جنگ معاويه روي بگرداندند و من يكي از آنان بودم. ما همه ي عطاء خود را گرفتيم و به ديلم شديم.»

عبدلله بن صالح عجلي، از ابن يمان و او از سفيان، ما را روايت كرد كه: علي رضي الله عنه ربيع بن خثيم ثوري را به فرماندهي چهار هزار مرد مسلمان به جنگ ديلم فرستاد.

علي بن ابي طالب رضي الله عنه ولايت آذربايجان را نخست به سعيد بن ساريه خزاعي و سپس به اشمث بن كندي داد.

حسين بن عمرو مصلح ازدي از شيوخ آذربايجان روايت كنند كه: وئيد بن عقبه به آذر بايجان آمد و اشعث بن قيس همراه وي بود. و چون خود بازگشت اشعث را بر آن جاي گمارد. در آن هنگام اهل آذربايجان بشوريدند. اشعث از وليد طلب ياري كرد و او سپاهي عظيم از اهل كوفه بفرستاد اشعث حان به حان فتح مي كرد و پيش مي رفت و حان به زبان مردم آذربايجان باغستان است ـ تا با همان شرايط صلح حذيفه و عتبه بن فرقد آذربايجان را فتح كرد و از تازيان اهل عطاء و ديوان گروهي بياورد و در آن جاي ساكن ساخت و آنان را فرمان داد كه مردم به اسلام خوانند.

زماني كه عبدلله بن عباس رضي الله عنه از جانب علي رضي الله عنه ولايت عراق داشت اهل اصطخر عصيان كردند و عبدلله از نو آن جا را فتح كرد.

از چندي اهل زرنگ امير از شهر براندند و دروازه ي آن ببستند همان زمان كه علي بن ابي طالب از امر جمل فارغ شد حسكه بن عتاب حبطي و عمران بن فصيل برجمي يا گروهي از راهزنان عرب به زالق شتافتند اهل آن جاي پيمان شكسته بودند. تازيان به شهر اندر شدند.

شاعر گويد،[رجز]:

ديار سيستان را خبر دهيد كه گرسنگي و جنگ فرا رسيد. ابن فصيل و راهزنان عرب فرارسيدند. ايشان را نه سيم ارضا كندو نه زر.

علي بن ابي طالب[ع]عبدالرحمن جزء طايي را به سيستان فرستاد. لكن حسكه حبطي وي را بكشت. پس علي فرمود:« ببايد كه چهار هزار تن از حبطيان را به قتل رسانم»وي را گفتند:«همه ي حبطيان پانصد تن هم نشوند».

گويد: علي رضي الله عنه عون بن جعده بن هبيره مخزومي را به فرستاد ويزبه دست بهدالي راهزن طائي در نيمه راه عراق كشته شد پس علي به عبدلله بن عباس نامه نوشت و فرمان داد مردي را با چهار هزار تن به سيستان فرستد. عبدلله ربعي بن كاس عنبري را با چهاز هزار مرد جنگي روانه كرد. حصين بن ابي الحرـ ابوالحر خود مالك بن خشخاش عنبري نام داشت ـ و نيز ثابت بن ذي الحره حميري همراه وي شدند. ثابت فرمانده سپاه پيشرو بود چون به سيستان رسيدند حسكه به جنگ ايشان آمد و كشته شد و ربعي همه ي ديار را به تصرف خويش در آورد.

هنگامي كه علي بن ابي طالب به روزگار خلافت خويش در كوفه بود ماهويه مرزبان مرو به خدمت وي شد و علي [ع] به دهقانان و اسواران و دهسالـاران نامه نوشت كه جزيه بود بپردازند، اهل خراسان سرباز زدند پس علي [ع]جعده ابن هبيره ي مخزومي را كه پسر ام هاني دختر ابوطالب بود بدان جاي روانه كرد اما فتحي دست نداد و امر خراسان پريشان بود تا علي [ع] كشته شد.

نخستين كس كه از جانب علي[ع]ولايت خراسان يافت عبدالرحمن بن ابزي مولاي خزائه بود. پس از او جعده بن هبيره ابن ابي وهب بن عمرو بن عائذ بن عمران بن مخزوم به ولايت رسيد .

به روزگار خلافت علي بن ابي طالب رضي الله عنه چون پايان سال سي و هشت و آغاز سي و نه بود حارث بن مره عبدي به فرمان علي رضي الله عنه لشگر به آن حدود كشيد و پيروز شد غنيمت بسيار و برده ي بي شمار به دست آورد . تنها در يك روز هزار برده ميان ياران خويش پخش كرد . لكن سرانجام خود و ياران اش جز گروهي اندك در سرزمين قيقان كشته شدند.

قتل او در سال چهل و دو بود. قيقان در ديار سند نزديك سرحد خراسان واقع است

مردم گيلان و طبرستان و ديلمستان سال ها در برابر هجوم سپاهيان اسلام پايداري و مقاومت كردند و در حقيقت اعراب مسلمان هيچ گاه نتوانستند گيلان و طبرستان و ديلمستان را تصرف نمايند. در زمان عثمان اعراب براي فتح طبرستان تلاش بسيار كردند و سعيد بن عاص به دستور عثمان به سوي طبرستان روانه شد. در اين هجوم امام حسن و امام حسين (فرزندان علي)نيز با سعيد بن عاص همراه بودند( مختصرالبلدان-ابن فقيه- ص152+فتوح البلدان ص183+تاريخ طبري-ج5-ص2116).

ذكر حكومت و شاهنشاهي باو در طبرستان

تا لشگر اسلام نصرهم الله بر يزدگرد ظفر يافتند و او منهزم بري افتاد باوْ با او بود، اجازت طلبيدند كه به طريق طبرستان بگذرد و بكوسان آتشكده را كه جد او كيوس بنياد نهاد زيارت كند و بكرگان بدو پيوندد، يزد گرد اجازت داد. چون مدت مقام و مكث او دراز شد خبر واقعه ي يزدگرد و غدر ماهوي سوري بدو رسيد: فردوسي را معجز است در نظم شاهنامه.

اما باو سر بتراشيد و مجاور بكوسان به آتشكده بنشست تركان جمله ي خراسان و طبرستان خراب كردندو از جانب عراق لشكر عمر با حسن بن علي عليهما السلام و عبدلله بن عمر بن خطاب و حذيفه ي يماني قثم بن عباس با مالك اشتر نخعي به آمل آمدند و هنوز معسكر ايشان باقي است ،مالكه ي دشت مي گويند اهل طبرستان از زحمت و صدمه ستوه شدند و اتفاق كرده كه اول ما را پادشاهي بزرگ قدر بايد تا همه منقاد او شويم و از خدمت او عيب و عار نداريم گفتند جز باو اين كا را نشايد پيش او رفتند و ماجراي او را گفته بعد الحاح بسيار بدان شرط قبول كرد كه مردان ولايت و زنان به بندگي او خط دهند و حكم بر اموال ايشان و دما نافذ باشد بدين عهد از آتشكده بيرون آمد و ولايت از دشمنان پاك كرد.

فصلي در امر عطا به روزگار خلافت عمر بن خطاب رضي الله عنه

عمربن خطاب رضي الله عنه در تدوين ديوان ها با مسلمانان راي زد . علي بن ابي طالب وي را گفت:«در هر سال هر چه را گرد آمده تقسيم كن و چيزي نزد خود نگه مدار.»عثمان گفت:«مي بينم كه مالي عظيم گرد آمده كه همه ي مردمان را بسنده باشد. لكن اگر آن ها راشماره نكنيم تا كسي كه بهره ي خود را گرفته از آن كس كه نگرفته بازشناخته نشود بيم آن دارم كه امر پريشان گردد.

*خالد بن وليد، بشير بن سعد، پدر نعمان بن بشير انصاري را به جنگ بايقيا فرستاد. گروهي از فارسيان به فرماندهي فرخبنداذ به مقابله ي وي آمدند و باران تير بر سپاهيان شان افكندند.بشير بر آن ها حمله برد و شكست بر سپاهشان انداخت و فرخبنداذ را بكشت. سپس بازگشت و خود زخمي جانكاه بر پيكر داشت و زماني كه در عين التمربود از جهان درگذشت.

ـگويند آن خالد بود كه خود با فرخبنداذ نبرد كرد و بشير همراه وي بوده است خالد پس از آن جرير بن عبدلله بجلي را به جنگ اهل بانقيا فرستاد بصبهري بن صلوبا نزد وي شتافت و از جنگ سرباز زد و طلب صلح كرد . جرير در مقابل هزار درهم و يك طيلسان با وي صلح كرد . به روايتي ديگر ابن صلوبا نزد خالد رفت و از جنگ سر باز زد و خالد به همان شروط با وي صلح كرد.

چون مهران كشته شد و جنگ نخيله(=يوم النخيله) به اتمام رسيد جرير نزد

ايشان رفت و مالي را كه بدان صلح شده بود از آنان و نيز از اهل حيره بستد و ايشان را نامه اي نيز در اين باب نوشت.خالد نامه به بصبهري بن صلوبا نوشت و آن طيلسان را با مال حيره و آن هزار درهم خدمت ابوبكر فرستاد و ابوبكر آن طيلسان را به حسين بن علي(ع) بخشيد.

*در اين زمان مردم اسخر –بار ديگر- قيام كردند و حضرت علي زياد بن ابيه(عامل فارس) را به سركوبي آنان فرستاد.(تاريخ طبري-ج7ص2722).

*از طرف خليفه آمده ايم ولي ديروز در همين شهر شما با يك خواهش ديگري روبرو شديم. شخص بزرگي نيز از ما خواهشي كرد كه پذيرفتيم.

ارينب گفت:

-آن ديگر چيست؟

-خواهش حسين است

-حسين كيست؟

-حسين بن علي بن ابي طالب آن مرد پرهيزكار كه محبوب رسول الله بود.

-او چه می خواهد؟

او هم مي خواهد با تو ازدواج كند و او نيز آرزومند است كه همسر تو باشد تو به يقين او را ديده اي و مي شناسي و از سرگذشت پرهيزگارانه و دلاورانه ي زندگاني او آگاهي.

-آري او را ديده ام. روشني باطن او را كه رنگ هايي از پرهيزكاري و دلاوري دارد بر چهره اش تشخيص داده ام از مردانگي ها و شجاعت هاي او هم در جنگ هاي آفريقا و هم در نبرد طبرستان چيزها شنيده ام.

لشكر آوردن مصقله بن هبيره الشيباني به طبرستان.

در اين وقت خلافت به امير المومنين علي عليه السلام رسيده بود، قومي بودند كه ايشان را بنوناجيه گفتند به نصرانيان پيوستند و ترسا شده، اميرالمومنين بر ايشان تاخت جمله را به غارت بياورد و زنان و فرزندان بمن يزيد برداشت و نامسلمانان به بندگي بخرند. مصقله بن هبيره الشيباني بصد هزار درهم بخريد و آزاد كرد سي هزار درهم برسانيد مابقي ادا را وجه نداشت بگريخت و به معاويه پيوست امير المومنين علي عليه السلام در حق او مي گويدكه : قبح الله مصقله فعل فعل الساده و فر فرار العبيد. به بصره فرستاد و خانه و سراي او خراب كرد و اول سرايي كه در اسلتم خراب كردند اين بود و از خواهر او مال طلب فرمود و امروز هنوز در بصره آثار سراي او باقي است و فرزندان او به كوفه مقيم اند در حق امير المومنين علي عليه السلام مي گويد :

قضي و طرا فيها علي ماصبحت

اما رته فيها احاديث